Koριοί, κοράκια και Ιούλιος Καίσαρας

[Δημοσιεύθηκε στα Ιατρικά Θέματα 2006 (τεύχος 41)]

Εδώ και μέρες εκατομμύρια Έλληνες παρακολουθούμε το σήριαλ των υποκλοπών να εκτυλίσσεται στις οθόνες και τα πρωτοσέλιδα των ΜΜΕ (= Μέσα Μαζικής Εξάρτησης). Ξεκινώντας από τους ηλεκτρονικούς ‘κοριούς’ (όλοι υποπτευόμασταν ότι υπάρχουν, απλώς δεν φανταζόμασταν την έκταση και την εμβέλειά τους) και συνεχίζοντας με τα ‘κοράκια’ που κράζουν απ’ όλες τις πλευρές για πορισμό πολιτικού κέρδους (λες και θα είχαν την όποια δυνατότητα να πράξουν διαφορετικά), καταλήγουμε—για άλλη μια φορά—σε μια και μόνη οδυνηρή διαπίστωση. Στην Ελλάδα δεν φαίνεται να υπάρχει σχεδόν κανένα κίνητρο ή ερέθισμα που να μπορεί να συσπειρώσει τον υπεύθυνο (η λέξη έχει δυο σημασίες: δηλώνει όχι μόνο αυτόν που εκτιμά, αποδέχεται και επωμίζεται τις συνέπειες των λόγων και των έργων του, αλλά και τον φταίχτη και υπαίτιο) πολιτικό κόσμο όλων των πλευρών σε μια σοβαρή και αρραγή στάση απέναντι σε πραγματικούς ενόχους και ανεύθυνους δημοσιογράφους και τηλεπαρουσιαστές.

Ακούσια μου έρχεται στο νου ο Μάρκος Αντώνιος, που πενθώντας (με κροκοδείλια δάκρυα) τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα στην ομώνυμη τραγωδία του Σαίξπηρ, απευθύνει μεταξύ άλλων τα παρακάτω λόγια στους πολίτες της Ρώμης (Πράξη 3η, Σκηνή 2η, απόδοση δική μου):

Αφέντες, αν είχα τη διάθεση να ξεσηκώσω

Τις καρδιές και τα μυαλά σας σε οργή και ανταρσία,

Θ’ αδικούσα τον Βρούτο και θ’ αδικούσα τον Κάσσιο,

Που, όπως όλοι ξέρετε, είναι έντιμοι άνθρωποι.

Δεν θα τους αδικήσω: διαλέγω μάλλον

Ν’ αδικήσω τους νεκρούς, ν’ αδικήσω τον εαυτό μου και σας

Παρά ν’ αδικήσω τέτοιους έντιμους άντρες.

Βέβαια ο αναγνώστης μπορεί να βάλει στη θέση του Βρούτου και του Κάσσιου όποια ονόματα θέλει (φυσικά πρόσωπα, νομικά πρόσωπα δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου, κράτη, οργανισμούς, ‘φορείς’, θεσμικά και εξωθεσμικά κέντρα αποφάσεων και συμφέροντα) και να υποθέσει ότι όλοι οι δημόσια εμπλεκόμενοι φαίνεται να διαλέγουν τη λύση του Μάρκου Αντωνίου: προτιμούν να αδικήσουν εαυτούς και αλλήλους, ακόμη και τον νεκρό (έχουμε κι απ’ αυτόν*, έστω κι αν δεν είναι ‘Καίσαρας’), παρά να τα βάλουν με ‘τέτοιους έντιμους άντρες’ διότι, όπως ο ίδιος λέει λίγο παρακάτω,

Αυτοί που έκαναν την πράξη είναι έντιμοι:

Τι προσωπικά παράπονα είχαν, αλίμονο, δεν ξέρω,

Που τους έκαναν να το πράξουν: είναι σοφοί και έντιμοι,

Και, χωρίς αμφιβολία, θα σας απαντήσουν μ’ εξηγήσεις.

Ωστόσο, ο πραγματικός σκοπός του Μάρκου Αντωνίου (να επωφεληθεί προσωπικά από τη δολοφονία, έστω και με δημαγωγία) δεν αργεί να φανερωθεί. Στο τέλος της σκηνής, έχοντας συνεγείρει—με την ανάγνωση της ‘διαθήκης του Καίσαρα’ που δίνει ‘παροχές’ στους πολίτες—τον λαό που αποχωρεί σηκώνοντας τον νεκρό, ο νεαρός λαοπλάνος μονολογεί:

Και τώρα, άσε το πράγμα να δουλέψει. Σκανταλιά, ξεκίνησες,

Τράβα τώρα όποιο δρόμο θέλεις!

Η τακτική του ‘Διαίρει και βασίλευε’ είναι παλιά και δοκιμασμένη. Φαίνεται ότι κάποιοι τη γνωρίζουν καλά και την εφαρμόζουν στη ράχη ημών των νεοελλήνων, που δεν γνωρίζουμε όχι τον Σαίξπηρ, αλλά ούτε καν τον εθνικό μας ποιητή, που προειδοποιούσε, εδώ και δυο αιώνες τώρα ότι:

Σαν μισούνται αναμεσό τους

Δεν τους πρέπει λευτεριά.

Αν μπαίναμε στον κόπο να συσχετίσουμε τα δυο κείμενα και να τα αναγάγουμε στη δική μας σημερινή πραγματικότητα, ίσως θα μπορούσαμε να φανταστούμε (και στη συνέχεια να δείξουμε έμπρακτα) μια διαφορετική εθνική στάση απέναντι στις κάθε είδους προκλήσεις, είτε προέρχονται από κοριούς είτε από κοράκια. Ακόμη και από Καίσαρες.

*Κώστας Τσαλικίδης, ο υπάλληλος της Vodafone που ‘αυτοκτόνησε’.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s